From Paris To me

უკვე ორი დღეა თბილისი ჩემთვის ისევ ისეთი თბილისა, როგორიც გასული შვიდი თვის მანძილძე იყო. არ ვიცი როგორი, ცუდი, კარგი, მხიარული, მოსაწყენი, ერთფეროვანი თუ საინტერესო.

უბრალოდ ისევ ისეთია, რაღაცნაირი, ცარიელი(

უცნაურია მხოლოდ ახლა შევამჩნიე, რომ ჩემი ქალაქი იმ მოგონებების გამო კი არ მიყვარს რაც მასთან მაკავშირებს, არამედ იმ ადამიანების გამო ვისთან ერთადაც ამ მოგონებებს ვაგროვებ უკვე წლების მანძილზე. ეს ადამიანები მიდიან და თითქოს ყველა ადგილი ახალ, სხვა ისტორიას იძენს, რომელიც ხშირად ვერ არის ძველზე უკეთესი. მიდიან ეს ადამიანები და თან მიაქვთ ემოციები რომელიც ყოველ დილით ქუჩაში გამოსვლისას მეუფლება და ვხვდები, რომ ეს ის თბილისი არ არის რაც ჩემს აღქმაში ადრე იყო.

2 დღის წინ ჩემი საუკეთესო მეგობარი(ძალიან გაცვეთილი ტერმინია ჩვენი მეგობრობის გამოსახატავად) საფრანგეთს დაუბრუნდა. უკვე შვიდი თვეა ეს ქვეყანა მოღვაწეობის ადგილად ექცა, თუმცა როგორც თვითონ იძახის,  ვერასდროს იქცევა მის სახლად. და მე ეს ეგოისტურად მიხარია:))

არ დავიწყებ ჩვენი მეგობრობის ისტორიის მოყოლას, იმიტომ რომ იმაზე დიდია ვიდრე თქვენ ეს გგონიათ და ვიდრე მე ეს მახსოვს. უბრალოდ მინდა მოგონებად ვაქციო ჩემს ბლოგზე გაზაფხულის ეს მშვენიერი 5 დღე, რომელიც ისევ ერთად გავატარეთ ჩვენს  თბილისში და რომელიც შეემატება იმ მოგონებების რიცხვს, რომელიც ჩემს ქალაქს, ჩემ ქალაქად აქცევს.

IMG_2534

IMG_2517

To me, from Paris ❤

IMG_2532IMG_2530

IMG_2527

Me and my Parisian Girl

68552_591042097573071_1706246457_n